Oecumenische Meditatieve Vieringen in de 40 dagentijd 2021


Thema: Ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid

4de Oecumenische Meditatieve Viering 2021

Oecumenische Meditatieve Vieringen in de 40 dagentijd 2021

Thema:
Ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid
“De naakten kleden"

Daniel Tavenier

18 maart 2021
Riek Zwart
Hennie van der Schans

Welkom (klik hier)

Welkom bij deze vierde en alweer laatste oecumenische veertigdagen meditatie.
Ook vandaag, om bekende reden, weer digitaal.

De veertigdagentijd is een uitgelezen tijd
om halt te houden
en het dwingend ritme van leven
of geleefd worden, te breken,
om vraagtekens te plaatsen
bij wat normale gang van zaken heet.

Uitgelezen tijd om weer op zoek te gaan
naar zin en betekenis van ons bezig zijn.
Om weer grond onder de voeten te krijgen,
vaste dragende grond om op te staan
en door te gaan, geworteld in het oude visioen
dat zo diep in mensen zit:
goede schepping
vredevolle wereld,
liefdevolle mens.

Uitgelezen tijd om wat meer zicht te krijgen
op de weg die wij te gaan hebben,
en stap voor stap
met velen samen die weg ook gaan.
Uitgelezen tijd om echt te leven,
misschien ook wel te her-leven naar Pasen toe.
En ook daarna.

Een uitgelezen tijd om echt te leven;
de zeven werken van barmhartigheid kunnen ons helpen om eens op die andere manier naar ons leven te kijken, naar het leven van de ander, ver weg of dichtbij. Hoe gaat het met de ander?
Hoe gaat het met je? Kun je oprecht luisteren en stilstaan?

We lezen in Mattheus 25: 35, 36:
‘Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij. Ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.’

Met deze woorden en door Jezus omgezet in daden, inspireert hij ons tot op de dag van vandaag.
Wat hij laat zien is: Ik ben er voor jou.
In het volgende verhaaltje laat de buschauffeur zien hoe hij dat doet.

De buschauffeur
Er komt in het spitsuur een oudere mevrouw met een rollator de bus binnen.
Dat duurt even.
Alleen al de tijd die het haar kost haar ov kaart uit de tas te toveren.
Zij schuifelt langzaam verder.
De chauffeur houdt haar via zijn spiegel in de gaten
en pas als zij zit, geeft hij gas.
Al die haastige passagiers
moeten maar even geduld hebben.
Hij heeft haar gezien!

Jan Hendriks

Lied (klik hier)

Kan het niet alleen
Stef Bos

Ik kan bergen verzetten.
Kan grenzen verleggen.
Kan de tijd laten stilstaan, verliezen en doorgaan.
Ik kan de liefde verklaren.
Kan de hemel beloven.
En ik kan tegen de stroming in de toekomst geloven.
Maar ik kan het niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
Ik kan de sterren laten vallen.
Kan het water laten branden.
En ik kan stap voor stap de wereld veranderen.
Maar ik kan het niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
En ik kan het donker verlichten.
Kan jouw leiden door de nacht.
En ik kan mijzelf overwinnen.
Beter worden dan ik dacht.
Kan de zwaarte van jouw schouders laten vallen.
En tegen de verdrukking in, dwars door alles heen.
De hemel op aarde laten…

Openingstekst (klik hier)
Er zijn zóveel mensen die wachten op een warm woord, een goede daad, een beetje barmhartigheid. Sommigen wonen ver weg anderen bij ons om de hoek.
We worden ook vandaag weer uitgenodigd om voorbij ons eigen leven te kijken, de ander dichterbij te brengen; hem of haar in de ogen te kijken en zeggen: Ik ben er voor jou.

Vandaag las ik in de krant een mooie leefregel van iemand die bij de sociale dienst werkt: Emine Ugur: bijna lachend zegt ze: ja ik ben een vrouw met een hoofddoek
Ze vertelt hoe belangrijk het is om in deze tijd je mildheid te behouden.
“Blijf vriendelijk, ook al heb je gelijk.” In onze gepolariseerde wereld blijft aandachtig luisteren naar elkaar een werkpunt. We kunnen schreeuwen en roepen om ons gelijk, maar schakelen de ander daarmee uit.
Zij leert mij en ons dat je met vriendelijkheid het verste komt.
Door corona is onze wereld kwetsbaar, niet alleen gezondheid en economie, maar ook de maatschappelijke samenhang, de rode draad in onze samenleving.

Vandaag staan we stil bij: de naakten kleden

De bijbel zegt hierover bij Mattheus 25:36:
“Ik was naakt en jullie kleedden mij“

Wie vroeger z’n vijand echt wilde vernederen nam hem mee zonder kleren. ‘Naakt en barrevoets’, schrijft Jesaja.
Veel dieper kon je als mens niet zinken. Naakt zijn betekent niet alleen geen kleren om je lichaam hebben, maar ook dat er geen plek voor je is in de gemeenschap.
Je bent weerloos, in alle opzichten.
Overdag de gesel van de zon waar niets je tegen beschermt, ‘s nachts de kou.
En dag en nacht de schaamte van het naakt zijn. Het hebben van kleding was geen vanzelfsprekendheid.
Door de hele Bijbel heen vind je de oproep te delen van je kleding.
De heilige Maarten trok zich deze oproep aan toen een bedelaar hem om kleren smeekte. Hij sneed zijn mantel in tweeën.
Achter de kleding zit de vraag naar waardigheid. Wellicht is het daarom dat Paulus het beeld van kleding gebruikt als hij het geloof ter sprake brengt. Wie bekleed is met Christus, ontdekt hoe God hem voluit mens wil maken.
In navolging van Jezus kleden we de ander, letterlijk en figuurlijk, en helpen we om mensen waardigheid te geven.

Stilte

Gedicht (klik hier)

Mijn mantel is mijn huid.
Hij koestert en omarmt mij.
Als ik hem om mij sluit,
beschermt hij en verwarmt mij.
Een stof, die zachtjes streelt,
zo kleurrijk en zo prachtig!
Ik voel mij als een prins,
zo rijk, zo sterk, zo machtig.
Mijn mantel is mijn huid.
Mijn mantel is mijn schild.
Met vrede epauletten
dwing ik mijn status af.
Wie durft zich te verzetten?
Mijn wapen tegen kou,
waag ik dat stuk te snijden?
Geef ik de helft aan jou,
wanneer ik je zie lijden?
Mijn mantel is mijn schild.
Mijn mantel zo vertrouwd!
Maar één kwam langsgereden
die, sterk als een magneet,
van liefde sprak en vrede.
Durf ik het aan, mijn huid,
mijn schild hier op te geven?
Hem achterna te gaan
en kwetsbaar, bloot te leven?
Mijn mantel voelt nu oud.

Jacqueline Roelofs-van der Linden

Overdenking (klik hier)
In Mattheüs 25: 36 staat ik was naakt en jullie kleedden mij.’
Als jezelf genoeg kleren hebt om aan te trekken en genoeg geld om nieuwe kleding te kopen voor jezelf en je kinderen, sta je er niet zo bij stil wat het voor mensen betekent om van een klein bedrag rond te moeten komen. Natuurlijk je hoort en leest ervan als er een actie is om geld, of kleding in te zamelen voor mensen, die het minder hebben.
Zo werd er deze winter een actie op touw gezet voor Syrische vluchtelingen op Lesbos. Mensen konden warme winterkleding en dekens doneren voor deze vluchtelingen. Ook zijn er diverse kledinginzamelingsacties in Nederland voor de eigen bevolking. Acties van het Leger des Heils, Vluchtelingenorganisaties, of andere hulporganisaties. Alhoewel het door de coronamaatregelen naar mijn beleving erg stil is op het gebied van deze acties.
Ook zien we steeds meer televisieprogramma’s rond het thema armoede. Bijvoorbeeld het programma ‘Paleis voor een prikkie‘, waar twee mannen aan de slag gaan om mensen in de bijstand te helpen hun huis op te knappen: een nieuw behangetje, een schilderbeurt en meubels en accessoires voor een prikkie.
‘Arm en rijk’ is ook zo’n programma. Hier ruilt een arm gezin voor een week hun woning met een rijk gezin. De gezinnen moeten dan rondkomen van het wekelijks te besteden budget van elkaar. Leeft een arm gezin wekelijks van een budget van € 85,-, dan moet het rijke gezin hier van rondkomen. En leeft het rijke gezin van een weekbudget van € 2000,-., dan is dit een week lang het te besteden budget van het arme gezin.
Een zo’n groot bedrag levert al vaak emoties op bij de ouders van het arme gezin.
Een paar weken geleden was dit een alleenstaande moeder met twee tieners.
Tieners, die voor hun kleding bijvoorbeeld aangewezen zijn op een kringloopwinkel. Tieners, die niet zoals hun klasgenoten mee kunnen doen aan allemaal modegrillen en de daarbij behorende merkkleding. En heel vaak daardoor uit de boot vallen, niet mee mogen doen met klasgenoten, omdat ze anders zijn. Zo worden ze dubbel getroffen, doordat ze de armoede aan den lijve ondervinden, maar ook doordat ze daardoor nog eens in een geestelijk en sociaal isolement komen.
Dit gezin mocht samen met een stylist kleding uitzoeken. Deze keer kon ook de moeder kleding kopen, want normaal cijferde zij zich weg. Altijd gingen haar kinderen voor.
De moeder werd het even teveel, maar haar zoon troostte haar met de woorden: “Je mag ook best een keer aan jezelf denken.” Daar sprak zoveel liefde uit, zoveel onbaatzuchtige liefde!
En dat valt me wel vaker op, de onderlinge verbondenheid en de liefde van ouders naar kinderen en omgekeerd. Dat is geen armoede maar rijkdom.

Natuurlijk is zo’n week prachtig, maar daarna is alles weer bij het oude. Alleen de herinnering blijft. Fijn, dat rijken dit mogelijk maken, maar het is wel tv, iedereen kijkt mee.
Jezus leert ons iets anders: onbaatzuchtige liefde! Je inzetten voor je medemens zonder jezelf eraan te verrijken.
Een mooi voorbeeld daarvan speelde zich af in de jaren 90 in Dronten. Daar werd een vrijwilligersorganisatie opgericht. ‘Vrouwen ontmoeten vrouwen’.
Kerkvrouwen gingen in gesprek met vrouwen uit de bijstand. Dit ging om een stukje bewustwording binnen de kerken van de positie van vrouwen met een uitkering. En daarbij het afbouwen van wederzijds oordelen, of veroordelen.
Door allerlei activiteiten werd getracht vrouwen en hun kinderen uit hun isolement te halen om zo beter te kunnen functioneren in de samenleving.
Ook zelfredzaamheid werd gestimuleerd.
Eén van die vrouwen uit de bijstand werd gevraagd voor het bestuur van de werkgroep.
In een interview met Trouw vertelde ze destijds over haar leven als alleenstaande bijstandsvrouw met vier kinderen. Hoe ze de eindjes aan elkaar moest knopen om rond te komen. De jongere kinderen, die zomaar uit hun kleding groeiden en de oudste, die naar het voortgezet onderwijs in Lelystad moest.
Deze vrouw volgde dankzij de werkgroep cursussen en kon daardoor betaald werk krijgen.
Zo kwam zij uit de bijstand.

Er is ook veel stille armoede. Mensen, die zich schamen voor hun situatie en geen hulp durven vragen. Geen vrijwilligersorganisatie op hun pad vinden.
‘De naakten kleden’, hoe doen we dit?
Wat kan ik, wat kun jij doen om aan die oproep van Jezus gehoor te geven?

We overdenken in stilte

Gebed (klik hier)
Michael Sweerts, ca. 1646 - ca. 1649


Geloofsbelijdenis

 

Ik geloof
soms heel enthousiast,
soms heel twijfelend
in de mens en ook in God.
Ik geloof
Dat we geroepen zijn tot vriendschap,
tot vrede-opbouw,
tot zorg voor de zwakken.
Ik geloof,
in mensen die leven voor elkaar,
die het idealisme wakker houden
en er samen aan werken.
Ik geloof,
in de Grote Kracht,
in de Hoeksteen,
in Jezus Christus,
mij nabij in fijne en moeilijke momenten.
Ik geloof,
en wil leven in Jezus' voetsporen.

Luisterlied: U geeft rust (klik hier)

U geeft rust
In mijn ziel
U geeft rust, U geeft rust in mijn ziel.

De aarde kent uw grote kracht.
Uw stem heeft haar tot stand gebracht.
En ook de zee, zo woest en diep
wordt stil voor U, die alles schiep.

Door alles heen, door alles heen.
Heer, kijk ik naar U.
Door alles heen, door alles heen.
U geeft rust.
Door alles heen, door alles heen.
Heer, kijk ik naar U.
U geeft rust in mij.

Geef mij geloof dat niet bezwijkt,
ook als de twijfel groter lijkt.
De berg, zo groot en hoog voor mij
verdwijnt in zee, de weg is vrij.

Door alles heen, door alles heen.
Heer, kijk ik naar U.
Door alles heen, door alles heen.
U geeft rust.
Door alles heen, door alles heen.
Heer, kijk ik naar U.
U geeft rust in mij.

Kijk op, laat los, vertrouw op Hem.
De storm herkent nog steeds zijn naam.
U geeft rust in mijn ziel.

DE ZEVEN WERKEN VAN BARMHARTIGHEID (klik hier)

De hongerige voeden, de dorstige laven, de naakte kleden,
de vreemdeling herbergen, de zieke verzorgen, de gevangene bezoeken, de dode begraven: in zeven kwatrijnen, met een coda.

Hij hing op straat rond. Ik had geen idee
wat hij daar deed. Beleefd vroeg ik hem mee
en bij het eten kwam hij langzaam los
en nam hij ook het woord. Dat hebben we geweten.

Vooral bij een paar glazen mooie wijn:
toen hij een aantal diepe dingen zei
vielen alle gesprekken op hun plaats
en zagen we de dwarsverbanden. Eindelijk.

Ik wilde iets terugdoen en ik had een jas
die ik niet nodig had en die hem iets te groot was, maar ik heb aangedrongen en hij was zo vriendelijk om net te doen alsof het ding hem paste.

En het werd laat. Ik zei, blijf hier logeren,
en neem de tijd met ons. We kijken morgen weer met nieuwe ogen naar alle verhalen:
er valt nog zoveel van elkaar te leren

Hij had het zwaar. Wat stuk was, greep hem aan: hij is er vrijwel helemaal aan onderdoor gegaan, geen ziekte is hem onbekend gebleven
maar wat wij voor hem konden doen, dat is gedaan.

Zijn hart was vast te groot, want de regering,
het geld, de macht en andere groeperingen hebben hem opgepakt en ergens opgesloten
waar wij dan weer geschrokken op bezoek gingen.

En toen we later weer iets van hem hoorden
toen bleek hij afgevoerd, gemarteld en vermoord; wat konden wij nog doen? We zijn het lijk gaan halen en hebben hem begraven. Daar zijn vrienden voor.

En later kwam er een bericht, via de tuinman, dacht ik: dat iemand zei, doe dit voor iedereen - doe het voor mij.

Menno van der Beek

Agenda

Witte donderdag 1 april
Thema: De hongerigen eten geven

Goede Vrijdag 2 april
Thema: De doden begraven
Raad van Kerken

Paaszondag 4 april
Thema: ik ben er voor jou

 


3de Oecumenische Meditatieve Viering 2021

Oecumenische Meditatieve Vieringen in de 40 dagentijd 2021

Thema: De vreemdeling onderdak bieden

3.1         Welkom (klik hier)
Welkom aan U allen bij alweer de derde oecumenische meditatieviering in de reeks van vier meditatievieringen.
Zoals U wellicht wel al weet zijn fysieke bijeenkomsten helaas niet mogelijk, daarom doen we het ook deze keer digitaal.

De veertigdagentijd is van oudsher de tijd van inkeer, bezinning en gebed.
We bezinnen ons op ons leven, we bezinnen ons op wat nu echt van betekenis is en van waarde in ons eigen leven.
Door het vele thuis zijn, thuis werken zal menigeen al genoeg momenten hebben gehad voor bezinning het afgelopen jaar en toch is het goed om deze tijd stil te staan bij het lijden van Jezus en bij het lijden van onze naasten, dichtbij en ver weg.
Wij leven toe naar Pasen, het feest van een nieuw begin, wat misschien dit jaar een nog bijzondere betekenis kan krijgen als eenieder van ons is ingeënt en we hopelijk min of meer weer ons normale leven kunnen oppakken

Dit jaar staan we stil bij de zeven werken van barmhartigheid, en vandaag in het bijzonder:
Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op.

3.2         Opening (klik hier)

Er zijn zoveel mensen die wachten op een warm woord, een goede daad, een beetje barmhartigheid.
Velen wonen ver weg en weer anderen wonen bij jou misschien wel om de hoek.
Jezus heeft door zijn manier van leven, zijn doen en laten ons laten zien wat barmhartigheid is, wat het is en betekent om de zeven werken van barmhartigheid ook daadwerkelijk over te brengen op de mensen, ook aan ons hier vandaag.

In Mattheus 25: 35,36 staat:
Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken, ik was vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt en jullie kleedden mij, ik was ziek en jullie bezochten mij. Ik zat gevangen en jullie kwamen naar mijn toe.

Elkaar werkelijk zien, omzien naar elkaar daar roept Jezus ons toe op, heb compassie met elkaar in de breedste zin van het woord.
Het is nogal wat, wat hij vraagt van ons, en aan ons de taak of wij zijn woorden ook daadwerkelijk gestalte willen geven in het omgaan met elkaar en omzien naar elkaar in ons dagelijks doen en laten.

Lied (klik hier)

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
Die aardig is, of onmetelijk ver,
Die niet staat en niet valt
En niet voelt als ik,
Niet koud en hooghartig

Hier is de plek waar ik woon
Een stoel op het water,
Een raam waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbijvaart
Heb je geroepen? Hier ben ik

Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben
Dat het houdt
Ik zou een woord willen spreken
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben

Ben jij de enige voor wiens ogen
Niet is verborgen van mijn naaktheid
Kan jij het hebben
Als niemand anders
Dat ik geen licht geef, niet warm ben
Dat ik niet mooi ben, niet veel
Dat geen bron ontspringt
In mijn diepte
Dat ik alleen dit gezicht heb
Geen ander
Ben ik door jou, zonder schaamte
Gezien, genomen,
Door niemand minder?
Zou dat niet veel te veel waar zijn?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?
Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

korte stilte

3.3         gedicht Vasten anders (klik hier)

In de hal van het station
gebeurde het-
Hij kwam naast mij zitten
op de bank
een blik opzij
een enkel woord
ik wist genoeg
vleesgeworden eenzaamheid.

Ik zei iets onbenulligs
over het weer en zo
Hij knikte bij de wolken
en de grauwe lucht
Zijn ogen lichtten op
Hij sprak:
Goddank, u praat met mij
een kruis valt van mij af
Bedankt

Zuchtend stond hij op
Ik keek hem na en dacht:
een dolend mens
Óf
En ik verschrok

Was het jezus zelf misschien?

Oeke Kruythof

3.4         Inleiding (klik hier)

Vandaag gaan we verder in op: de vreemdeling onderdak bieden

‘Ik was een vreemdeling en jullie namen mij op. De gave van de gastvrijheid is op sommige plekken mensen ruimhartig toebedeeld. Het lijkt bijna in de genen te zitten om je deur te openen voor wie langskomt en voor even een plek zoekt. In de Bijbel vind je er volop verhalen over. Mensen onderweg, die onderdak krijgen, omdat je iemand niet in de kou laat staan. Wanneer Jezus bijvoorbeeld met twee mannen vanuit Jeruzalem naar Emmaüs loopt en het al donker begint te worden, wordt hij van harte uitgenodigd voor de maaltijd. Diep in de traditie van Israël zat verweven dat ze ooit in Egypte zelf ook vreemdeling waren. En misschien begint het daar wel: het besef dat je als mens een voorbijganger bent, een vreemdeling op aarde. Wie dat heeft ervaren streeft niet naar behoud van eigen huis en haard, maar kan letterlijk en figuurlijk ruimte geven aan wie onderdak zoekt.

3.5         Overdenking (klik hier)

Een vreemdeling.
Wie is die vreemdeling.
Zijn dat de mensen die graag ook op een veilige plek in Europa willen wonen en nu op de vlucht zijn of in opvangkampen ver van ons zitten?
Zijn dat die jongeren in de grote steden die bij elkaar komen en feesten 
omdat er bijna geen mogelijkheden meer voor hen zijn om anderen te ontmoeten?
Of zijn vreemdelingen nog veel dichterbij?

We leven nu met Corona. Dit heeft ons leven totaal veranderd.
Nu bijvoorbeeld, niet samen naar de kerk om met elkaar toe te leven naar het Paasfeest.
Nee, we zitten thuis en spreken mensen vooral via de telefoon of beeldscherm.
We letten er op dat we niet te dicht bij een ander komen.
Geen knuffel, zelfs geen handdruk. 
En dat heeft ons veranderd.

Op het nieuws hoorde ik dat uit onderzoek blijkt dat ons wantrouwen naar een ander is groter,
we zijn achterdochtiger geworden.
Zo langzamerhand vinden we de buurt vreemd, en zij ons.
Wij vervreemden van elkaar.

In de Bijbel kunnen we lezen dat het Joodse volk ook vaak de vreemden in een land waren. Bijvoorbeeld in Egypte, en later, nadat ze uit Egypte weg waren gegaan in een nieuw land.
En in het nieuwe testament kunnen we lezen dat ook Jezus dingen deed
die anderen vreemd voor kwamen.
Soms met harde hand zoals in de tempel waar hij de kooplieden er uit gooide.
Maar meestal met liefde en compassie en nooit veroordelend.

De werken van barmhartigheid gaan over liefde en compassie. Het zijn mooie ‘werken’.
Hoe gaan wij hiermee aan het werk?
Wat is er bij ons voor nodig
om die nabije vreemdeling weer bij ons op te nemen?

We overdenken in stilte.

Lied (klik hier)

Als ik neerslachtig ben en, oh mijn ziel, zo moe
When I am down and, oh my soul, so weary
Als er problemen komen en mijn hart bezwaard is
When troubles come and my heart burdened be
Dan ben ik stil en wacht hier in de stilte
Then, I am still and wait here in the silence

Totdat U een tijdje bij mij komt zitten.
Until You come and sit awhile with me.

Je tilt me ​​op, zodat ik op bergen kan staan
You raise me up, so I can stand on mountains
Je tilt me ​​op, om op stormachtige zeeën te lopen
You raise me up, to walk on stormy seas
Ik ben sterk, als ik op je schouders sta
I am strong, when I am on your shoulders

Je tilt me ​​op tot meer dan ik kan zijn
You raise me up to more than I can be

Je tilt me ​​op, zodat ik op bergen kan staan
You raise me up, so I can stand on mountains
Je tilt me ​​op, om op stormachtige zeeën te lopen
You raise me up, to walk on stormy seas

Ik ben sterk, als ik op je schouders sta
I am strong, when I am on your shoulders
Je tilt me ​​op tot meer dan ik kan zijn.
You raise me up to more than I can be.

Je tilt me ​​op, zodat ik op bergen kan staan
You raise me up, so I can stand on mountains
Je tilt me ​​op, om op stormachtige zeeën te lopen
You raise me up, to walk on stormy seas
Ik ben sterk, als ik op je schouders sta
I am strong, when I am on your shoulders
Je tilt me ​​op tot meer dan ik kan zijn.
You raise me up to more than I can be.

Je tilt me ​​op, zodat ik op bergen kan staan
You raise me up, so I can stand on mountains
Je tilt me ​​op, om op stormachtige zeeën te lopen
You raise me up, to walk on stormy seas
Ik ben sterk, als ik op je schouders sta
I am strong, when I am on your shoulders
Je tilt me ​​op tot meer dan ik kan zijn.
You raise me up to more than I can be.

Je tilt me ​​op tot meer dan ik kan zijn.
You raise me up to more than I can be.

Josh Groban

3.6         Gebed (klik hier)

Voor alle keren dat we onze deur gesloten hielden,
geen aandacht hadden,
vragen wij: geef ons een nieuwe kans, Heer.

Voor alle keren dat we iemand uitsluiten,
buiten onze kring plaatsen,
vragen wij: Doe ons opnieuw beginnen, God.

Voor alle keren dat onze woorden onherbergzaam zijn,
hard, minachtend en veroordelend,
vragen wij: Geef ons een nieuwe kans, Heer.

Voor alle keren dat de vreemdeling in ons midden,
gewond door muren van wantrouwen
en vooroordelen,
vragen wij: Doe ons opnieuw beginnen, God

U, groter dan ons hart,
geef ons nieuwe ruimte,
vernieuw ons hart,
doe ons opengaan naar elkaar in Uw naam

Amen

Marinus van den Berg

Stilte

3.7         Tot slot (klik hier)

God van het verleden, heden en toekomst
U, die met ons meegaat door de tijd:
Koester met ons het verleden.
Help ons om mooie herinneringen te bewaren
Om het goede wat was in ere te houden.
En het een bron van kracht te laten zijn

Wees ons nabij in het heden:
Steun ons als we keuzes moeten maken, hier en nu,
Voor de kerk, voor ons geloof,
Voor de weg die wij samen (als gelovigen) gaan

Geef ons altijd weer zicht op de toekomst.
Als wij soms bij de pakken neerzitten
En niet weten hoe het verder moet,
Wees dan hoopvol en bemoedigend aanwezig.

Inspireer ons steeds weer met de verhalen
Die vertellen hoe U door de eeuwen heen
Een weg met mensen bent gegaan.

Geef ons het vertrouwen dat U ook met ons
Verder gaat op uw weg,
Hoe die ook zal lopen

Amen

Agenda

Donderdag 18 maart
Thema: De naakten kleden
Riek Zwart - Gerlofsma
Hennie van der Schans

Witte donderdag 1 april
Thema: De hongerigen eten geven

Goede Vrijdag 2 april
Thema: De doden begraven
Raad van Kerken

Paaszondag 4 april
Thema: ik ben er voor jou

 

*******************************************************
2de Oecumenische Meditatieve Viering 2021

Oecumenische Meditatieve Vieringen in de 40 dagentijd 2021

Thema: Ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid

 

4 maart 2021

Greet Kamminga
Hennie van der Schans

2.1 Welkom (klik hier)

Welkom bij de tweede oecumenische meditatieve viering in de reeks van vier op de komende donderdagen.
Het centrale thema is: ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid.
Fysieke bijeenkomsten zijn helaas niet mogelijk, daarom doen we het digitaal.

De veertigdagentijd is van oudsher de tijd van inkeer, bezinning en gebed.
We bezinnen ons op ons leven.
Bezinnen op ons leven? Menigeen heeft zich nu al bijna een jaar bezonnen: We zagen ons steeds weer teruggeworpen op onszelf, op een kleine kring, aanpassend en manoeuvrerend rondom de corona regels. Gelukkig weten we (hopen we) ook dat straks de wereld weer verder opengaat. Daar doen we het voor!
We leven toe naar Pasen, het feest van een nieuw begin, wat misschien dit jaar een nog bijzondere betekenis kan krijgen als eenieder van ons is ingeënt en we min of meer ons normale leven weer kunnen oppakken.

Ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid

Openingstekst
Ik ben er voor jou, hoe mooi klinkt dat in je oren.
Ik ben er voor jou, geeft in deze tijd waarin we toch op enige afstand van elkaar leven een bijzondere betekenis.
Ik ben er voor jou, ja ook in deze moeilijke tijd, immers er zijn zóveel mensen die wachten op een warm woord, een goede daad, een beetje barmhartigheid. Sommigen wonen ver weg anderen bij ons om de hoek. In de Veertigdagentijd staan we stil bij het leven van Jezus. Hij heeft ons laten zien wat barmhartigheid is. 
We lezen in Mattheus 25: 35, 36:
‘Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij. Ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.’

Met deze woorden inspireert Jezus ons tot op de dag van vandaag.

Jezus zegt tegen zijn leerlingen: doe dit vooral voor iedereen waar niemand naar omkijkt. Daarmee geeft Jezus treffend weer voor wie deze werken bedoeld zijn. Niet voor de geslaagde en gearriveerde burger die zijn weg in het leven zelf wel vindt. Maar wel voor diegenen die er zonder hulp van een ander niet komt. De gevangene, de dorstige, de hongerige. Wie naar hen omkijkt, heeft begrepen waar het God werkelijk om te doen is.

2.2
Vandaag staan we stil bij: De dorstigen drinken geven  (klik hier)

DE BIJBEL  ZEGT HIER OVER:
“Ik had dorst en jullie gaven mij te drinken”.

Na een paar droge zomers lijkt ook bij ons het besef gegroeid dat water niet altijd zomaar aanwezig is. Voor miljoenen mensen is een nog groter gebrek aan goed drinkwater dagelijkse realiteit. Een mens zonder drinken wordt dorstig, raakt uitgeput. Barmhartig ben je als je er dan bent om diegene van water te voorzien. In de Bijbel is dorst vaak ook de dorst naar God. Bijna poëtisch lopen de beelden door elkaar, zoals in Psalm 42: zoals een hert dat naar water snakt, verlangt de dichter naar God. En als Jezus bij een waterput een vrouw uit Samaria tegenkomt, wordt zijn vraag naar water gaandeweg een vraag naar de vrouw zelf. Ook dat is dorst laven: kijken waar mensen droog zijn komen te staan en hoe het komt dat de vreugde weg lijkt. In navolging van Jezus laven we wie dorst heeft. Door mee te helpen mensen van water te voorzien, door te zorgen voor de ziel.

Dat kan ook door muziek; wanneer muziek je raakt wordt je dorst gelest.
Nuvole Bianche (Ludovico Einaudi, Lavinia Meijer, Radio Filharmonisch Orkest)
(Witte wolken)

https://www.youtube.com/watch?v=bpZzMgsFSYY

Radicaal doorbreekt Jezus dit onbarmhartige patroon in de maatschappij door op talloze zieken af te stappen. Daarmee doet Hij meer dan alleen genezen, Hij is hen ook nabij. Hij geeft de mens terug aan zichzelf en maakt van iemand aan de rand weer een mens te midden van mensen. In dat spoor kunnen we op weg.

Stilte

2.3 Gedicht (klik hier
Kom naar het levend water,
kom naar de bron:
leer valse schijn verlaten
en keer je om.
Ik ben het levend water,
ik ben de bron:
leer je op mij verlaten
en zie niet om! 

Wie zoekt om God te eren,
Hart van bestaan
zal in mijn daden lezen
de Ene Naam.

Wie aarde gaat bewerken
leert met geduld
de groeikracht op te merken
die haar vervult.
Leven word je gegeven,
Adem en Geest;
dood zul je niet meer vrezen,
zowaar ik leef.

Henk Jongerius (uit: Voor onderweg, 101 schriftliederen. Gooi en Sticht - Kampen, 2005)

Inleiding voor overdenking
De dorstigen laven

Wat roept dit thema bij u op?
Bij mij: water.
Water kennen we in vele vormen – denk aan ijskappen, gletsjers, wateroverlast, watertekort. Wat verandert er veel in Gods schepping in deze tijd!
We gaan het daar dit keer niet over hebben; we blijven dichterbij huis, dichter bij onszelf.

Water is een levensbehoefte, want de mens bestaat grotendeels uit water. Uitdroging kennen wij hier nauwelijks of de oorzaak is een ziekte. Dat is in grote delen van de wereld anders en zeker in Israël.

Zojuist zagen we dat Jezus vraag naar water leidt naar de Samaritaanse vrouw zelf. Jezus vraagt om water, het gesprek komt op ‘levend water’.
Dorst laven, de Bijbelse term om te kijken waar mensen droog komen te staan en hoe het komt dat de vreugde ver weg lijkt.
Wij spreken in het dagelijks leven nauwelijks meer over dorst laven. Vreemd dat we eerder spreken van honger dan van dorst.
In coronatijd hebben we het wel over ‘huidhonger’. Deze term is ontstaan in de zorg bij mensen met dementie.
De reden dat huidhonger nu veel breder genoemd wordt is omdat veel mensen nauwelijks iemand aanraken of zelf aangeraakt worden. We worden ons er meer van bewust dat dit een levensbehoefte is.

-  Vindt u het fijn om aangeraakt te worden of hebt u dat liever niet?
-  Wat vindt u het prettigste ‘huidcontact’: een handdruk, omhelzing, kus, klap op de schouder, ...?

Huidhonger vraagt om compassie. Compassie in de Bijbelse zin van het woord.
Karen Armstrong zegt daarover:

Compassie is de kunst om in de huid van een ander te kruipen, naar je eigen hart te luisteren, om zo de oorzaak van de pijn te ontdekken en dan niet toe te staan dat dit een ander wordt aangedaan. Dan zet je de ander centraal. Als christen de verantwoordelijkheid te nemen voor het verdriet in de wereld en vooral om ons heen.

Dat brengt ons weer bij dorst hebben en laven -> dicht op iemands huid zitten of komen. Letterlijk en in Bijbelse zin: Aanraken en aangeraakt worden als levensbehoefte.
We bezinnen ons hoe we mee kunnen helpen mensen van water te voorzien: door te luisteren, te zorgen voor de ziel. Hoe doen we dat in de anderhalvemeter samenleving?
Samen als kerk in Swifterbant.
Nu en na coronatijd.
Ik ben er voor jou.

Stilte

De steppe zal bloeien:
https://www.youtube.com/watch?v=hptIyJ6Vd7o

2.4 Kyrie gebed (klik hier)
Voor wie omkomen van de dorst, bidden wij,
De aarde en de mens uitgedroogd.
Vee dat sterft van gebrek.
Geen traan meer om te laten.
Voor wie dorstig uitzien naar gerechtigheid, bidden wij.
Voor wie dorsten naar hoop,
naar leven, bidden wij.

Dat zij zich zullen laven aan de vreugde van nieuwe hoop,
een hand die naar hen reikt,
een oog dat hen werkelijk ziet,
de mond die geen kwaad meer spreekt over hen.
Dat zij zich gezien weten,
gehoord, gekend.

Dat zij zich kunnen laven aan uw woord, uw vrede, uw leven.
Dat er voor hen mensen zijn die uw woord doen,
getuigen zijn van uw vrede,
mensen, die leven naar uw wil.
Dat wij die mensen zijn.
Heer, ontferm U,
Christus, ontferm U,
Heer, ontferm U.

We luisteren nu naar het lied: Vergeten beloftes
Klik hier

Vertaling lied
vannacht, de wereld gaat slapen
maar honger zou niet wachten
voor de beloftes die we gemaakt hebben
we delen een ziel, we delen een land
we hebben een tijd, om te begrijpen
we zijn een mensheid
broers zijde aan zijde
we gaan geen spijt krijgen
we gaan niet vergeten
we zijn een mensheid
zussen zijde aan zijde
we zullen geen spijt krijgen
we zullen niet vergeten

(Arabic)
سامحنا يا الله
وارحمنا يا رباه
وامنح رزقك للافواه
وابعد عنها كل الاه

onze woorden moeten tellen
honger kan niet wachten
voor de beloftes die we maakte.
Herhaling

Tot slot":

DE ZEVEN WERKEN VAN BARMHARTIGHEID (klik hier)

De hongerige voeden, de dorstige laven, de naakte kleden,
de vreemdeling herbergen, de zieke verzorgen, de gevangene bezoeken, de dode begraven: in zeven kwatrijnen, met een coda.

Hij hing op straat rond. Ik had geen idee
wat hij daar deed. Beleefd vroeg ik hem mee
en bij het eten kwam hij langzaam los
en nam hij ook het woord. Dat hebben we geweten.

Vooral bij een paar glazen mooie wijn:
toen hij een aantal diepe dingen zei
vielen alle gesprekken op hun plaats
en zagen we de dwarsverbanden. Eindelijk.

Ik wilde iets terugdoen en ik had een jas
die ik niet nodig had en die hem iets te groot was, maar ik heb aangedrongen en hij was zo vriendelijk om net te doen alsof het ding hem paste.

En het werd laat. Ik zei, blijf hier logeren,
en neem de tijd met ons. We kijken morgen weer met nieuwe ogen naar alle verhalen:
er valt nog zoveel van elkaar te leren

Hij had het zwaar. Wat stuk was, greep hem aan: hij is er vrijwel helemaal aan onderdoor gegaan, geen ziekte is hem onbekend gebleven
maar wat wij voor hem konden doen, dat is gedaan.

Zijn hart was vast te groot, want de regering,
het geld, de macht en andere groeperingen hebben hem opgepakt en ergens opgesloten
waar wij dan weer geschrokken op bezoek gingen.

En toen we later weer iets van hem hoorden
toen bleek hij afgevoerd, gemarteld en vermoord; wat konden wij nog doen? We zijn het lijk gaan halen en hebben hem begraven. Daar zijn vrienden voor.

En later kwam er een bericht, via de tuinman, dacht ik: dat iemand zei, doe dit voor iedereen - doe het voor mij.

Menno van der Beek

 

Agenda 40 dagen tijd 2021

Donderdag 25 februari:
Thema: Zieken bezoeken
Paul Crijns
Greet Kamminga

Donderdag 4 maart:
Thema: De dorstigen drinken geven 

Donderdag 11 maart:
Thema: De vreemdeling onderdak bieden

Donderdag 18 maart:
Thema: De naakten kleden
Hennie van der Schans-Steeghs
Riek Zwart - Gerlofsma

Witte donderdag 1 april:
Thema: De hongerigen eten geven

Goede Vrijdag 2 april:
Thema: De doden begraven

Paaszondag 4 april:
Thema: ik ben er voor jou

Teksten gebruikt uit: Kerk In Actie, magazine 40 dagentijd 2021

 

 

*********************************************************************************************
Eerste viering

Welkom (klik hier)

Welkom bij de eerste oecumenische meditatieviering in de reeks van vier meditatievieringen de komende donderdagen.
Het centrale thema is: ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid.
I.v.m. corona zijn fysieke bijeenkomsten helaas nog niet mogelijk, daarom doen we het dit keer digitaal.

De veertigdagentijd is van oudsher de tijd van inkeer, bezinning en gebed.
We bezinnen ons op ons leven.
Bezinnen op ons leven, menigeen heeft zich nu al bijna een jaar bezonnen gezien wat er het laatste jaar allemaal is gebeurd denk ik dan maar zo.
En toch is het goed om in deze tijd staan stil bij het lijden van Jezus én bij het lijden van onze naasten, dichtbij en ver weg.
We leven toe naar Pasen, het feest van een nieuw begin, wat misschien dit jaar een nog bijzondere betekenis kan krijgen als eenieder van ons is ingeënt en we min of meer ons normale leven weer kunnen oppakken.

Ik ben er voor jou, de zeven werken van barmhartigheid

Openingstekst
Ik ben er voor jou, hoe mooi klinkt dat in je oren.
Ik ben er voor jou, geeft in deze tijd waarin we toch op enige afstand van elkaar leven een bijzondere betekenis.
Ik ben er voor jou, ja ook in deze moeilijke tijd, immers er zijn zóveel mensen die wachten op een warm woord, een goede daad, een beetje barmhartigheid. Sommigen wonen ver weg anderen bij ons om de hoek. In de Veertigdagentijd staan we stil bij het leven van Jezus. Hij heeft ons laten zien wat barmhartigheid is: de hongerigen eten en de dorstigen drinken geven, de naakten kleden, de vreemdelingen onderdak bieden, de zieken verzorgen, de gevangenen bezoeken en de doden begraven. Zo inspireert Hij ons tot op de dag van vandaag. Als ultieme daad van goedheid gaf Hij zijn leven en stond Hij op uit de dood. De hoop die dát geeft, geven we door: door barmhartig te zijn en goed te doen.

‘Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij. Ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.’
Mattheüs 25: 35,36

Je zou kunnen zeggen, daar begint het mee, met lief te hebben. Of zoals Johannes het zegt: ‘Wie God liefheeft, moet ook de ander liefhebben’. Om dat concreet te maken heeft de kerk door de eeuwen heen gekeken naar de zeven werken van barmhartigheid, als een richtlijn om dat liefhebben concreet te maken. De tekst waar deze werken van afgeleid zijn komt uit Mattheüs 25, waar Jezus tegen zijn leerlingen zegt dat wie dit voor iemand heeft gedaan naar wie verder niemand omkijkt, dat voor Hem heeft gedaan. Daarmee geeft Jezus treffend weer voor wie deze werken bedoeld zijn. Niet voor de geslaagde en gearriveerde burger die zijn weg in het leven zelf wel vindt. Maar wel voor diegenen die er zonder hulp van een ander niet komt. De gevangene, de dorstige, de hongerige. Wie naar hen omkijkt, heeft begrepen waar het God werkelijk om te doen is.

Vandaag staan we stil bij: De zieken bezoeken (klik hier)

DE BIJBEL  ZEGT OVER ‘DE ZIEKEN BEZOEKEN’
‘Ik was ziek en jullie bezochten mij’ -
Mattheüs 25:36

De zieke had een kwetsbare plek in de samenleving in Israël. Mensen liepen er liever met een boog omheen. Niet zelden omdat gedacht werd dat iemand zijn ziekte wel verdiend zou hebben. Misschien dat daarom het woord voor ziek ook wel als zwak wordt uitgelegd: je staat aan de rand, lijkt er even niet meer bij te horen.

Luister naar: Erbarme Dich – Nederlandse Bachvereniging
https://www.youtube.com/watch?v=Zry9dpM1_n4

Radicaal doorbreekt Jezus dit onbarmhartige patroon in de maatschappij door op talloze zieken af te stappen. Daarmee doet Hij meer dan alleen genezen, Hij is hen ook nabij. Hij geeft de mens terug aan zichzelf en maakt van iemand aan de rand weer een mens te midden van mensen. In dat spoor kunnen we op weg.

Het mooie van het woord bezoeken is dat je er ook zoeken in kunt lezen: opzoeken wie ziek is. Daar kunnen we wat mee, voor onszelf of als gemeente: we kijken om ons heen en zoeken op wie even niet mee kan doen.

Stilte

Gedicht

Tel met mij mee
de uren
die zo traag vergaan.

Stel mij gerust
nu in mijn lichaam
onrust huist
Verdrijf de angst
die rondspookt
in mijn ziel
Kom met nieuwe licht
nu veel in mij
verlangt naar U.

Luc Wolthuis (Liedboek p. 582)

Inleiding voor overdenking (klik hier
Ik ben er voor JOU
Misschien zeg je het niet zo vaak tegen een ander, misschien zegt de ander het niet zo vaak tegen jou.
Ik ben er voor JOU.
En toch ongemerkt denk ik dat we heel vaak laten zien dat we er zijn voor de ander.
Niet door het letterlijk uit te spreken maar meer door ons doen en laten.
Door te zeggen Ik ben er voor JOU ben je er nog niet, daar komt de ander nog niet zoveel verder mee.
Maar daadwerkelijk de daad bij het woord voegen kan de ander zoveel verder helpen.
Dat is in het afgelopen jaar wel bewezen. Velen zijn teruggeworpen op zichzelf, zijn ziek geworden door corona of anderszins. Velen zijn opgesloten in hun eigen huis en omgeving. Het voelt voor sommigen als: geen kant meer op kunnen.
Zeker de kwetsbare mensen onder ons ervaren de afgelopen tijd als zwaar en eenzaam, er ontstaat een leegte en gemis in vele levens.

Op zo’n moment is het mooi en dierbaar dat iemand door zijn doen en laten in feite tegen je zegt ik ben er voor JOU.
Soms komt zo’n moment uit het niets, of uit onverwachte hoek. Juist op die momenten denk ik zelf: HIJ de enige heeft hier een aandeel in, HIJ heeft hem of haar gestuurd om er te zijn voor de ander, immers HIJ weet als geen ander wat er in mensen omgaat.
Laten we daarom omzien naar elkaar, laten we elkaar ertoe aanzetten om tegen elkaar te zeggen in woord en daad Ik ben er voor JOU

We overdenken in stilte

Gebed (klik hier)
Wanneer wij moeten gaan
langs de grenzen van het leven
waar ziekte ons klein maakt,
onzeker en afhankelijk,
laat ons leven dan niet verlopen in de angst.
Als leven pijnlijk wordt,
het broze lichaam vervalt: laat er een omarming blijven die ons draagt.
Laten er mensen zijn
die ons vasthouden:
doe zelf uw naam eer aan en laat U vinden
als wij U zoeken.
Amen.
Sytze de Vries (Liedboek p. 1372)

We luisteren naar: https://www.youtube.com/watch?v=qaeThQFGVWM

Handen heb je om te geven (klik hier)

Handen heb je om te geven 
Van je eigen overvloed 
En een hart om te vergeven 
Wat een ander jou misdoet
Open je oren om te horen
Open je hart voor iedereen
Open je oren om te horen
Open je hart voor iedereen

Ogen heb je om te zoeken 
Naar wat mensen nog ontbreekt 
En een hart om uit te zeggen 
Wat een ander moed in spreekt
Open je oren ...

Schouders heb je om te dragen 
Zorg en pijn van alleman 
En een hart om te aanvaarden 
Wat een ander beter kan
Open je oren ...

Voeten heb je om te lopen
Naar een mens die eenzaam is 
En een hart om waar te maken 
Dat geen mens een eiland is
Open je oren ...

Oren heb je om te horen
Naar een mens die vrede is 
En een hart om te geloven 
In een geest die liefde is
Open je oren ...

Tot slot:

DE ZEVEN WERKEN VAN BARMHARTIGHEID (klik hier)

De hongerige voeden, de dorstige laven, de naakte kleden,
de vreemdeling herbergen, de zieke verzorgen, de gevangene bezoeken, de dode begraven: in zeven kwatrijnen, met een coda.

Hij hing op straat rond. Ik had geen idee
wat hij daar deed. Beleefd vroeg ik hem mee
en bij het eten kwam hij langzaam los
en nam hij ook het woord. Dat hebben we geweten.

Vooral bij een paar glazen mooie wijn:
toen hij een aantal diepe dingen zei
vielen alle gesprekken op hun plaats
en zagen we de dwarsverbanden. Eindelijk.

Ik wilde iets terugdoen en ik had een jas
die ik niet nodig had en die hem iets te groot was, maar ik heb aangedrongen en hij was zo vriendelijk om net te doen alsof het ding hem paste.

En het werd laat. Ik zei, blijf hier logeren,
en neem de tijd met ons. We kijken morgen weer met nieuwe ogen naar alle verhalen:
er valt nog zoveel van elkaar te leren

Hij had het zwaar. Wat stuk was, greep hem aan: hij is er vrijwel helemaal aan onderdoor gegaan, geen ziekte is hem onbekend gebleven
maar wat wij voor hem konden doen, dat is gedaan.

Zijn hart was vast te groot, want de regering,
het geld, de macht en andere groeperingen hebben hem opgepakt en ergens opgesloten
waar wij dan weer geschrokken op bezoek gingen.

En toen we later weer iets van hem hoorden
toen bleek hij afgevoerd, gemarteld en vermoord; wat konden wij nog doen? We zijn het lijk gaan halen en hebben hem begraven. Daar zijn vrienden voor.

En later kwam er een bericht, via de tuinman, dacht ik: dat iemand zei, doe dit voor iedereen - doe het voor mij.

Menno van der Beek